Międzynarodowy Festiwal Młodych Zespołów Rockowych wROCK 2006 i V Festiwal Wyszehradzki 4+

wROCK Festiwal 2006

26.09.06, godz. 20.00, Półfinały - koncerty zespołów:
Transfuzjon, Zakaz Wjazdu, bilety: wstęp wolny, klub Łykend
23.10.06, godz. 19.00 - Finał festiwalu wROCK 2006,
wstęp wolny, klub Łykend
Cały plakat - kliknij
V 25 lat Solidarności Polsko-Czesko-Słowackiej - festiwal Wyszehradzki

• 6.10.06, godz. 19.00 - Browar Mieszczański ul. Hubska
  The Plastic People of the Universe (Czechy)
  Armia (Polska)
  bilety 20 zł - przedsprzedaż, 25 zł - przed koncertem
  
• 7.10.06, godz. 17.00 - Wyspa Piaskowa
  Maanam (Polska), Buty (Czechy), Desmod (Słowacja)
  bilety 10 zł - przedsprzedaż, 15 zł - przed koncertem
  
• 8.10.06, godz. 19.00 - Teatr Polski, ul. G. Zapolskiej 4
  Koncert Galowy - Inauguracja Festiwalu Wyszehradzkiego
  Edyta Geppert z zespołem Kroke w programie „Śpiewam życie”
  Vlasta Redl (Czechy)
  bilety 40/50/60 zł
  
• 9.10.06, godz. 19.00 - klub muzyczny Łykend
  Ballady czeskie i morawskie
  Jaroslav Hutka & Radim Hladik
  bilety 15 zł - przedsprzedaż, 20 zł - przed koncertem
  
• 10.10.06, godz. 19.00 - klub Łykend,
  Konfrontacje rockowe
  123 min (Czechy), Free Time (Polska)
  bilety 15 zł - przedsprzedaż, 20 zł - przed koncertem

Informacje o artystach wystepujących podczas V Festiwalu Wyszehradzkiego

Plastic People of The Universe

Ponad 20 lat temu, wiosną 1978 roku, w wiejskiej posiadłości Vaclava Havla, kilku młodych muzyków z czeskiego "undergroundu" dało niezwykły koncert. Przed zgromadzoną w stodole elitą opozycji tego kraju wykonali prawdziwe rockowe misterium Męki Pańskiej. Przemycone później na Zachód nagrania zostały wydane w Kanadzie. Od tego czasu zespół Plastic People of The Universe stał się symbolem i żywą legendą nie tylko w Czechach ale również w świecie.
Członkowie tej kapeli, zwanej przez Czechów PPU, w licznych opracowaniach traktowani są zazwyczaj jako bohaterowie opozycji czeskiej, walczącej z totalitarnym systemem. Oni sami jednak byli (i chcieli być) przede wszystkim muzykami rockowymi. Tyle, że przyszło im żyć w miejscu i czasie niedobrym dla bezkompromisowych artystów. Prędzej czy później musieli wejść w konflikt z panującą ówcześnie władzą.
Po ponad 20. latach słucha się ich muzyki nadal jako świadectwa hartu ducha w obliczu ówczesnej sytuacji, tamtego "tu i teraz", w którym młodzi kontestatorzy stali się głosem buntu nie tyle obyczajowego, co politycznego i światopoglądowego.
Ale słucha się również jako świetnej muzyki, która przez te lata właściwie się nie zestarzała.
Edyta Geppert
Edyta Geppert ukazała się po raz pierwszy szerszej publiczności w 1984. Zdobyła wówczas I nagrodę na VII Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu oraz Grand Prix XXI Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Sukcesy na opolskim festiwalu odnosiła jeszcze w 1986 i 1995.
Geppert śpiewa spokojne, nastrojowe piosenki. Jej twórczość klasyfikowana jest najczęściej jako piosenka poetycka lub poezja śpiewana. Teksty do jej piosenek pisali znani polscy twórcy, m.in. Jacek Cygan, Magda Czapińska, Wojciech Młynarski czy Agnieszka Osiecka.
"Śpiewanie piosenek to mój sposób na kontaktowanie się z innymi ludźmi mówi Edyta Geppert. "- Tylko w ten sposób potrafię głośno i publicznie powiedzieć, co mnie boli, co wzrusza, co bawi."

Każdy jej występ jest doskonale wyreżyserowanym, misternym spektaklem. Ĺ?adna piosenka nie jest w nim przypadkowa, żadnej artystka nie śpiewa ot, tak sobie.
Gdziekolwiek występuje, daje z siebie wszystko. Zupełnie jakby śpiewała ostatni raz w życiu, jakby akurat ta scena i ta widownia były jedyne, najważniejsze.
Bo przecież "na każdym koncercie znajdzie się kilka wrażliwych osób..."

KROKE
Jeden z najlepszych zespołów muzyki żydowskiej w Europie utworzony przez absolwentów Akademii Muzycznej w Krakowie. W języku jidysz "kroke" oznacza Kraków. W twórczości i życiu muzyków określa zarazem fundamentalne odniesienia dla ich tożsamości kulturowej i artystycznej. Grając własne kompozycje muzycy nie zrywają kontaktu z klasycznym klezmerskim muzykowaniem. Na bazie tradycyjnych motywów żydowskich improwizują i budują oryginalne aranżacje, tworząc pasjonujący spektakl wciągający każdego wrażliwego na muzykę słuchacza. Są to utwory bardzo plastyczne, melodyjne, dynamiczne, lecz ( i to jest ich atut) trudne do sklasyfikowania w obrębie jakiegokolwiek gatunku.. Bazują na elementach ludowej tradycji muzycznej wielu narodów, wśród nich na muzyce bałkańskich Cyganów, korzystają z doświadczeń muzyki klasycznej i jazzu. Muzyka Kroke porusza ciało i duszę. Jej siła polega na spontanicznej, pełnej witalności transformacji starej kultury do nowej rzeczywistości, wzbogacanej własną wrażliwością i żarliwością muzyków. Wirtuozeria w opanowaniu instrumentów, pełnia barwy dźwięku, to podstawy muzyki tworzonej przez Kroke. Występy emanują radością wspólnego muzykowania i zawsze przyjmowane są owacyjnie i entuzjastycznie przez publiczność.

Swój pierwszy zagraniczny występ muzycy zagrali w 1993 roku w Jerozolimie na zaproszenie Stevena Spielberga. Obecnie Kroke ma w dorobku występy na liczących się muzycznych scenach Europy i udział w wielu prestiżowych festiwalach, między innymi "Womad" ( na zaproszenie Petera Gabriela) czy "North Sea Jazz Festival", gdzie występował obok takich artystów jak Pat Metheny, Al. Jarreau, Chick Corea czy Adam Mankowicz. Zespół dużo koncertuje. Niemcy, Hiszpania, Wielka Brytania, Austria, Francja, Skandynawia są stałymi punktami na mapie koncertowej grupy. Godnym odnotowania jest trwająca od 2003 roku współpraca z wybitnym angielskim skrzypkiem i najpopularniejszym wykonawcą muzyki klasycznej - Nigelem Kennedym, z którym nagrał przebój rynku muzycznego - płytę "East Meets East".

Zespół wydał osiem cieszących się wielkim powodzeniem płyt, z których dwie - "Live At The Pit" została nominowana, a "The Sound Of The Vanishing World" otrzymała Nagrodę Niemieckiej Krytyki Płytowej w roku 2000, jedną z najważniejszych nagród fonograficznych świata. Kroke znalazł się także wśród nominowanych do ubiegłorocznej nagrody brytyjskiego radia BBC 3 w dziedzinie "World Music", w kategorii -"Europa" w roku 2004. W kwietniu 2004 roku odbyła się premiera najnowszego programu "Edyta Geppert i Kroke", który także zostanie utrwalony na płycie kompaktowej. To właśnie ten wyjątkowy program zobaczą w październiku widzowie we Wrocławiu.

Armia
Zespół ARMIA to legenda polskiego punk rocka, istniejąca już ponad 20 lat.
Jeden z najbardziej oryginalnych zespołów na polskiej scenie tzw. rocka niezależnego, wyróżniający się dzięki podniosłej mistyczno-bajkowej otoczce, w jaką spowił swój punk i hard core, oraz charakterystycznej "ścianie" gitarowej. Powstał pod koniec 1984 roku w Warszawie z inicjatywy gitarzysty Roberta Brylewskiego (ur. 25 V 1961; znanego z Kryzysu, Brygady Kryzys, Izraela) i wokalisty Tomasza Budzyńskiego (ur. 2X1962; eks-Siekiera), a także dziennikarza Sławomira Gołaszewskiego, okazjonalnie wspierającego grupę na saksofonie. Przez skład zespołu przewinęło się wielu muzyków z najwyższej półki polskiej muzyki rockowej - m.in. Robert Brylewski (m.in. Izrael, Falarek, Brygada Kryzys) czy Dariusz Malejonek (2TM 2,3; Houk, Izrael, Moskwa). Poetyckie teksty, w których widać fascynację ideami indiaństwa i rycerstwa, a w późniejszych tekstach i chrześcijaństwa to niektóre cechy charakterystyczne Armii. Dyskografia Armii obejmuje kilkanaście albumów - wśród nich tak znaczące dla rodzimego rocka tytuły jak "Legenda", uważany za jedną z najlepszych płyt lat 90-tych w Polsce. Ostatnia płyta "Ultima Thule", która swoją premierę miała w styczniu 2005 roku, to psychodeliczne, a zarazem poetyckie nagrania i bezkompromisowe, bogate gitarowe brzmienia, które spowodowały iż album uważany jest za jedną z najlepszych płyt zespołu w ostatnich latach. Siła Armii tkwi w połączeniu poezji Tomasza Budzyńskiego z wyrafinowaną i ekspresyjną muzyką, zawierającą elementy muzyki hard core, hard rocka, folk, a nawet muzyki klasycznej. Poetycki przekaz, nawiązujący do Starego i Nowego Testamentu, jak również do utworów takich artystów jak Artur Rimbaud czy Samuel Beckett, stanowią przeciwwagę do tak modnej w muzyce rockowej postawy sex, drugs & rock'n'roll. Wykorzystanie nietypowych dla współczesnego rocka instrumentów, jak waltornia, flet, wiolonczela, skrzypce czy didgeridoo sprawia, że propozycja zespołu jest na polskiej scenie zupełnie wyjątkowa, a Armia wciąż pozostaje jedną z najbardziej orginalnych grup, tworząc muzykę, której nie da się w żaden sposób zaszufladkować.

MAANAM
Jeden z najpopularniejszych polskich przedstawicieli rocka, sięgający korzeniami do ruchu hippisowskiego. Mimo że istnieje już od ponad 25 lat, ma nie tylko stałych fanów, ale i młodych wielbicieli, których zyskuje z każdą płytą.

BUTY
Bardzo znana w Czechach i zyskująca popularność także w Polsce, grupa określana mianem polskiej Budki Suflera. Zespół zdobył w Czechach prestiżową nagrodę w kategorii „objawienie roku”. Są określani mianem zespołu ponadnarodowego nie poddającego się łatwym klasyfikacjom.

DESMOD
Słowacka kapela, która od 1996 roku zdobywa coraz więcej fanów przechodząc od heavy metalu przez punk do gitarowego rocka. W roku 2001 Desmod był nominowany do Slovak Grammy 2001 w kategorii odkrycie roku. Desmod wydał już 4 płyty. Oprócz pracy studyjnej zespół często koncertuje, nie tylko na terenie Słowacji i Czech ale także w Polsce.

Jaroslav Hutka
Jaroslav Hutka to legendarna postać czeskiej podziemnej poezji śpiewanej. Hutka urodził się w 1947 r. w Ołomuńcu. To nie tylko artysta wszechstronny: poeta, prozaik, pieśniarz folkowy i bard. Słynny przede wszystkim dzięki swoim znkomitym adaptacjom tradycyjnych pieśni czeskich. Był prześladowany za czasów komunizmu i zmuszony do emigracji jednak jego kasety były cały czas nielegalnie kopiowane a jego piosenki śpiewane są niezmiennie od tamtych czasów. Do kraju powrócił dopiero po Aksamitnej Rewolucji.

NRM,
N.R.M. (Niezaléżnaja Respúblika Mrója - Niepodległa Republika Marzeń) - białoruski zespół rockowy, założony w 1994 roku przez członków zespołu Mroja. Nie tylko zjawisko muzyczne, ale także fenomen socjologiczny - dzięki niemu wielu Białorusinów zaczęło używać na co dzień języka ojczystego. Strona internetowa zespołu jest swego rodzaju wirtualnym państwem.
espół został założony w 1994 roku na gruzach zespołu Mroja. Zmiana nazwy, a także stylu muzyki była związana z tzw "zmęczeniem materiału" oraz chęcią odejścia od stereotypów narosłych wokół poprzedniej formacji. W skład N.R.M. weszli wszyscy muzycy z Mroi - wokalista Lavon Volski, gitarzysta Pit Paŭłaŭ, basista Juraś Laŭkoŭ i perkusista Aleh DziemidoviÄŤ. Przez niedługi czas z zespołem grał drugi gitarzysta - Saša "Małodšy" Dudar, który pewnego dnia zniknął bez śladu. Wtedy za gitarę chwycił Lavon i tak sformowany skład gra bez żadnych zmian do dzisiaj. Jedynym śladem po Dudarze są piosenki "Dzie toje słova" i "Nie chadzicie ŭ ciomny les", zamieszczone na składance SpravazdaÄŤa 1994-2004 - Gold Edition.
Trzy pierwsze albumy - Łałałała, Odzirydzidzina i Pašpart hramadzianina N.R.M. zostały nagrane w studiu lidera grupy Ulis, Słavy Korania, mieszczącym się na ostatnim piętrze mińskiego hotelu Ahat. Są to pozycje legendarne, białe kruki. Pašpart, charakteryzujący się bardzo ciekawym brzmieniem, jest uważany za najlepszą płytę w dorobku zespołu.
W 1999 roku pojawił się dwuczęściowy, wydany w ograniczonym nakładzie tylko na kasetach album AkustyÄŤnyja kancerty kanca XX stahodździa, na którym znalazły się oprócz własnych piosenek także utwory Mroi, Ulisa oraz z Narodnego albomu - białoruskiej rock-opery.
W związku z przesuwającą się premierą nowej płyty, w 2000 roku został wydany singel Samotnik (tak według muzyków brzmi białoruski odpowiednik angielskiego słowa "single"). Znalazło się na nim pięć piosenek. Trzy z mającego się ukazać wkrótce albumu Try ÄŤarapachi: tytułowa, "ÄŚystaja-śvietłaja" oraz "Maja mentalnaść". Oprócz nich - radiowa wersja "Majoj mentalnaści" i "ÄŚystaja-śvietłaja" zaśpiewana po polsku. Jako bonus na płycie znalazł się też klip do "ÄŚystaj-śvietłaj", fotografie a także wszystkie piosenki w formacie MP3.
Album Try ÄŤarapachi otwiera nowy rozdział w muzycznych dokonaniach zespołu. Muzyka stała się cięższa, teksty mroczniejsze i bardziej aktualne. Od grupy odeszła część starych fanów, ale - jak zawsze w momentach przełomowych - pojawili się nowi. Nowoobraną ścieżkę artystyczną kontynuuje album Dom kultury z 2003 roku.
W 2004 roku z okazji dziesięciolecia ukazała się składanka SpravazdaÄŤa 1994-2004, na której znalazły się dwie premierowe piosenki: "10" i "Rok-n-roł nie ŭratuje". Edycja "złota" wyróżnia się od "srebrnej" dwoma bonusami (wymienionymi wyżej) oraz bogato ilustrowaną wkładką.
W roku 2005 zespół odbył dwie trasy koncertowe po Polsce, w tym jedną jako gość specjalny urodzinowej trasy Pidżamy Porno. Na koncertach grał dwie nowe piosenki, które mają ukazać się na nowym albumie, zapowiadanym na pierwszą połowę 2006 roku.
Dyskografię uzupełnia składankowa kaseta Made in N.R.M., zawierająca piosenki z Łałałała i Odzirydzidziny.

Wiktor Szałkiewicz
Kultowy poeta białoruski, bard, showman, aukcjoner. Wiktor Szałkiewicz jest człowiekiem paradoksalnym i nieprzewidywalnym. I za to lubi go publiczność. Przykre jest to, że Szałkiewicz prawie nie gości na ekranach telewizorów, w wyniku czego zachwyca się nim mniej ludzi niż powinno. Wielka szkoda. Na szczęście w Polsce będziemy mogli zobaczyć występ tego niesamowitego poety opozycyjnego.
Wiktor Szałkiewicz ma 45 lat. Z zawodu jest aktorem, ukończył Białoruski Instytut Teatralno-Artystyczny. Jest aktorem Grodzieńskiego Obwodowego Teatru Lalek. Od szkolnych czasów pisze i śpiewa piosenki w języku białoruskim. Wydał pięć albumów. Tworzy operę „Historia galilejska”. Często występuje za granicą, między innymi w Rosji, Polsce, Litwie, Francji, Niemczech. Czechach. Z każdego wyjazdu stara się przywieźć jej anioła. Kolekcja aniołów liczy już ponad 100 sztuk.

Jacek Kaczmarski (1957-2004) – polski poeta, prozaik, piosenkarz, twórca tekstów piosenek. Znany głównie dzięki piosenkom o tematyce historycznej (Rejtan, czyli raport ambasadora, Sen Katarzyny II) i społeczno-politycznej (Mury, Nasza klasa).
Postać powszechnie kojarzona z etosem pierwszej Solidarności oraz stanem wojennym – okresem, kiedy jego liryka, rozpowszechniana w nieoficjalnych wydawnictwach, identyfikowana była jako głos antykomunistycznej opozycji.
W opinii społecznej utrwalił się wizerunek Kaczmarskiego jako barda z gitarą śpiewającego "protest-songi", choć jego twórczość wykraczała poza ten stereotyp. To właśnie te kultowe piosenki zaspiewa Patrycja Kaczmarska podczas Festiwalu Wyszehradzkiego.

BENTE KAHAN
Bente Kahan urodziła sie w Oslo w 1958 roku. Jest obecnie jedną z czołowych wykonawczyń pieśni żydowskich w Europie. Po zdobyciu wykształcenia aktorskiego w Tel Awiwie i Nowym Jorku, występowała na scenach klasycznego teatru Habima, Teatru Narodowego w Izraelu oraz Teatru Narodowego w Norwegii.
Po raz pierwszy z recitalem piosenek jidysz wystąpiła w Oslo w 1983 roku (z Georgiem Reissem i Tomem Karlsrudem , których możemy usłyszeć również na tej płycie). W ciągu następnych lat jako członkini rozmaitych grup teatralnych wystąpiła w monodramie " Bessie - a Bluesical" i "Letter Without a Stamp" (" List bez znaczka"), które wyreżyserowała wspólnie z Ellen Foyn Bruun.
W 1990 roku założyła Teater Dybuk Oslo (TDO), kompanię teatralną której celem jest rozpowszechnianie kultury i muzyki europejskich Ĺ?ydów poprzez teatr i muzykę. Do najbardziej znanych produkcji Theater Dybuk należą : "Yiddishkayt" (koncert i płyta CD), "Farewell Cracow" (koncert i płyta CD), "Voices from Theresienstadt" (spektakl teatralny i płyta CD w trzech wersjach językowych: po angielsku , niemiecku i norwesku) oraz "HOME" (koncert i płyta CD).
Współpraca z Gjertrud's Gypsy Orchestra przy nagraniu "Yiddishkayt " zapoczątkowała wieloletnią współpracę Bente Kahan z kolejnymi zespołami klezmerskimi : Di Gojim (Holandia), Jowe Klezmorim (Niemcy) i Sabbath Hela Veckan (Szwecja).
Ponadto istotny wkład w warstwę muzyczną większości produkcji Teatru Dybuk wniosła współpraca Bente Kahan z polskimi muzykami - Dariuszem Świnogą i Mirosławem Kuźniakiem. Bente Kahan odbywa wiele tournee przedstawiając na prestiżowych scenach wielu krajów różnorodne recitale. Bywa często zapraszana na oficjalne uroczystości upamiętniające ofiary Holokaustu. Jej występy nieodmiennie cieszą się uznaniem publiczności i otrzymują entuzjastyczne recenzje europejskiej prasy.



Aleksander Mrożek
Aleksander Mrożek to członek jednej z czołowych formacji polskiego blues - rocka Recydywa Blues Band. W swojej karierze grał razem z Johnem Porterem w zespole „Porter Band” oraz w grupach Nurt i Stalowy Bagaż. Uczestnik wielu znaczących festiwali: Nancy Jazz Pulsations 1987, Jarocin 1986 , Blues-Rock Top 1988. Koncertował we Francji, Niemczech, Danii, Norwegii, Austrii. Zespoły, w których grał koncertowały w towarzystwie gwiazd światowego i polskiego rocka i bluesa.


Myslovitz
Myslovitz to polski zespół rockowy, założony w 1992 w Mysłowicach przez Artura Rojka, Wojciecha Powagę, Jacka Kuderskiego oraz Wojciecha Kuderskiego. Ich muzyka zawiera elementy rocka studenckiego, shoegaze i (tu zdania są podzielone) britpopu. Przez krytyków często nazywani "polskim Radiohead", ich muzyka jednak raczej kojarzy się z takimi grupami jak Coldplay i Travis, także z wczesnym okresem Radiohead. Od 2003 roku wytwórnia EMI oraz MTV Europa próbują wypromować ich na rynku międzynarodowym. Grupa wzięła swoją nazwę od miasta rodzinnego muzyków Mysłowice, położonego na Górnym Śląsku.
Wpływ Myslovitz był jednym z czynników stymulujących lokalną scenę muzyczną. W tej chwili, dzięki grupom takim jak Negatyw i Supermusic, w Mysłowicach rozwija się żywotna scena rocka alternatywnego i hip-hopu. Położone z dala od Warszawy uważanej za centrum polskiego komercjalnego przemysłu rozrywkowego, Mysłowice nawet profitują ze swojego image'u: miasta peryferyjnego, zwyczajnego i nie majacego nic wspólnego z komercją. Nasuwa się tu analogia do fenomenu brytyjskiego Manchesteru w latach 80. i wczesnych 90.

Voo Voo
Voo Voo gra zróżnicowaną muzykę, opierającą się głównie na połączeniu rocka z folkiem różnych kultur i dużej ilości improwizacji. Ostatnio w ich twórczości pojawiły się także elementy współczesnych gatunków muzycznych, takich jak drum&bass, hip-hop czy nu jazz. Nazwa grupy pochodzi od inicjałów jej założyciela i lidera, Wojciecha Waglewskiego ("W. W." zapisane zgodnie z zasadami fonetyki języka angielskiego).
W opinii wielu słuchaczy Voo Voo najlepiej sprawdza się na koncertach. Tradycją stały się występy pod koniec roku w warszawskim Teatrze Małym oraz latem na zamku w Janowcu. Muzyka Voo Voo sięgała nieraz do żywiołowych, graniczących z transem rytmów, zapożyczonych z różnych gatunków muzycznych. Choć zespół umiejętnie łączy je ze sobą, poszczególne płyty mają jednak zwykle jakiś dominujący styl. W tekstach przeważa proste słownictwo, nawiązujące do mowy potocznej, ale jednocześnie są one pełne gier i zabaw językowych, a treść dotyczy często przeżyć egzystencjalnych i metafizycznych. Po tym względem są bliskie utworom Lecha Janerki czy zespołu Raz, Dwa, Trzy, z którymi zresztą wielokrotnie koncertowali. Sam Waglewski uważa, że ważniejsza jest muzyka, a pisanie tekstów traktuje jako dodatek do niej.

CHUDOBA
Muzyka zespołu CHUDOBA to twórcze poszukiwania wokół oryginalnych tematów ludowych z terenów Beskidu Wschodniego, Śląskiego i Ĺ?ywieckiego; pieśni łemkowskich, huculskich i ukraińskich; tematów z Podlasia i Rzeszowskiego. To także motywy zaczerpnięte z muzyki czeskiej, słowackiej, bałkańskiej i cygańskiej. Bogactwo inspiracji nie jest przypadkowe, ponieważ zespół nie kładzie nacisku na bezwzględną wierność ludowym przekazom, lecz raczej na energię i klimaty płynące z tej muzyki. Świeżość, humor i inteligencja czynią z całości - barwną interpretację słowiańskiej tradycji.

Tołhaje
Zespół Tołhaje powstał wiosną 2000 r. z inicjatywy dwóch muzyków Damiana Kurasza i Janusza Demkowicza. Po krótkim czasie dołączyli do nich inni muzycy, pochodzący z terenów Podkarpacia: Marysia Jurczyszyn, Tomasz Duda, Jakub Mietła, Robert Krok, Łukasz Moskal i Piotr Rychlec. Zespół koncertował na scenach całego kraju, zjednując sobie sympatię publiczności i jurorów: jest m.in. laureatem IV edycji Festiwalu Muzyki Folkowej Polskiego Radia (II miejsce), zdobywcą I miejsca na XIX Międzynarodowym Festiwalu Pieśni i Muzyki Ludowej Młodych Eurofolk Na Pograniczach 2001 w Sanoku. W czerwcu 2002 r. grupa reprezentowała Polskę na XXIII Festiwalu Europejskiej Unii Radiowej (EBU) w Molln (Niemcy). W swej twórczości, zespół czerpie inspiracje m.in. z tradycji Bojków i Łemków - grup etnicznych zamieszkujących Bieszczady przed 1947 r. oraz z kultury muzycznej terenów Polski południowo-wschodniej (Lubelszczyzna).

Trebunie Tutki
Trebunie - Tutki to muzykująca od pokoleń góralska rodzina, która nie tracąc nic ze swojego charakteru, przeszła ewolucję od kapeli góralskiej po zespół koncertujący na największych festiwalach Muzyki Świata w Europie, w Azji i Ameryce Północnej. Opierając się na tradycyjnych instrumentach, skali góralskiej, budowie muzycznej i charakterze wykonania, tworzą NOWÄ? MUZYKĘ GĂ?RALSKÄ?. Rozwijają i wzbogacają rdzenną muzykę o nowe melodie, współczesne teksty i awangardowe aranżacje. Zespół współpracował z wybitnymi artystami m.in. jamajską grupą Twinkle Brothers, kirgiską - "Ordo Sakhna", a także z rodzimymi muzykami.

Urszula Dudziak
Urszula Dudziak (ur. 22 października 1943 w Straconce - dzielnicy Bielska-Białej) to jedna z najszerzej znanych polskich śpiewaczek jazzowych. Pracowała z takimi artystami, jak Krzysztof Komeda, Michał Urbaniak (jej były mąż), Gil Evans, Archie Shepp, Dj Vadim i Lester Bowie. We Wrocławiu wystąpi wraz z innymi niesamowitymi artystami w projekcie Carrantuohill i goście.

CARRANTUOHILL
Carrantuohill to grupa istniejąca od 1987 roku. Powstała na Śląsku. Wykonuje tradycyjną muzykę celtycką rodem z Irlandii i Szkocji. Swój bogaty repertuar opiera na "celtyckich korzeniach" dodając do nich własne opracowania aranżacyjne. Wykorzystuje przy tym stylowe instrumentarium (skrzypce, uilleann pipes, bouzuki, cittern, bodhran, flety, tin whistles, akordeon, mandolinę, gitarę akustyczną), a ponadto instrumenty perkusyjne, klawiszowe oraz gitarę basową. Zespół wciąż poszukuje nowych wyzwań i pomysłów. Często tworzy nowe programy we współpracy z różnymi muzykami, na przykład z Bobem Balesem czy czołowymi wokalistami polskiego popu. Pierwsze albumy kapeli zawierały przede wszystkim tradycyjną muzykę irlandzką, ostatnie - utwory autorskie osnute na tej muzyce.
Nazwę zespół zaczerpnął od najwyższego szczytu w Irlandii (1041 m n.p.m). Wyraz ten oznacza tyle, co "kręta ścieżka na wzgórze". Kapela udała się z "pielgrzymką" do podnóża tej góry (choć nigdy nie była na szczycie).
Carrantuohill wielokrotnie gościł w Irlandii. W 1994 roku był uczestnikiem warsztatów muzycznych South Sligo Summer School w Sligo, prowadzonych przez najlepszych znawców i wykonawców muzyki irlandzkiej (owocne okazały się zarówno warsztaty muzyczne, jak i gorące sesje z irlandzkimi muzykami w pubach). W latach 1997, 1999 i 2004 koncertował między innymi na jednym z największych irlandzkich festiwali "Cork Folk Festival" oraz w słynnym "Fox's Pubie" czy też w "St'Anns Church" w Dublinie. Koncerty Carrantuohill odbywały się również w Galway oraz malowniczym zamku w Kinnitty. W Irlandii powstawały liczne teledyski zespołu. Carrantuohill zagrał dotąd ponad 1000 koncertów w kraju i za granicą. Ważniejsze z nich: Sala Kongresowa, Warszawa (2003) - koncert promujący płytę "INIS", Studio radiowe Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej, Warszawa (2000 i 2003) - koncerty "live", St. Patrick Week in Germany, (1994) - trasa koncertowa z irlandzkim muzykiem Bobem Baletem, Festiwal "Roches Celtiques" w Rochetaillee we Fracncji (2004); Festiwal "Colours of Ostrava" w Czechach - (2003 i 2004). Osobny rozdział w karierze grupy stanowią koncerty na scenie "Przystanku Woodstock", z którym zespół jest związany od jego pierwszej edycji, a od 2002 roku występuje dodatkowo w roli współorganizatora Folkowej Sceny tego największego w Europie festiwalu.
Carrantuohill ma na swym koncie wiele wspólnych występów z uznanymi artystami. W 1997 roku odbył trasę koncertową ze szkocką grupą The Battlefield Band. Zespół występował również z Maire Breatnach, Sands Family, Deaf Shepheard, Geraldine McGowan & Friends oraz Midnigth Court organizując wspólne z nimi koncerty w Polsce. Na tej samej scenie zespół spotkał się również z wirtuozem irlandzkich "ullieann pipes" Liamem O'Flynnem oraz czołowym gitarzystą Arty McGlynem podczas prestiżowego Spotkania Poetów w Krakowie. Z legendarnym Jackie Dalym Carrantuohill spotkał się w irlandzkim Cork. Wielkim Gościem zespołu był również Midge Ure (eks-Ultravox), który uświetnił koncert promujący płytę INIS w warszawskiej Sali Kongresowej. Polscy artyści, z którymi Carrantuohill współpracował przy ostatniej płycie to Anna Maria Jopek, Anita Lipnicka, Fiolka Najdenowicz, Stanisław Sojka, Paweł Kukiz, Kuba Badach oraz Robert Kasprzycki.

Tomasz Szukalski
Przeszedł całą drogę edukacji muzycznej od PSM poprzez Liceum do PWSM. Choć ukończył klasę klarnetu, to samodzielnie zapoznał się z techniką gry na saksofonie sopranowym i tenorowym. Na estradzie rozpoczął występować już w szkole średniej. Towarzyszył w koncertach grupie wokalnej Partita (wystąpił z nią nawet Jazz Jamboree 67). Nawiązał także współpracę i sporadycznie występował z zespołami Janusza Muniaka, Tomasza Ochalskiego oraz Big Bandem Stodoła.
Współpracował ze Zbigniewem Namysłowskiem, Włodzimierzem Nahornym, Tomaszem Stańko, Janem Ptaszynem Wróblewskim.

Nikt jeszcze nie komentował tej strony.

Nick:	Musisz wypełnić to pole
E-mail:	Musisz wypełnić to pole
Komentarz:	Musisz wypełnić to pole
	Musisz wypełnić to pole