Data: 2010-04-30      Klub: CRK

Powstałe w 1984 w kalifornijskim Santa Rosa, Victims Family odznaczyło niezatarty ślad na scenach punk i indie poprzez swoje szaleńcze zmiany tempa oraz flirtowanie ze strukturami zaczerpniętymi z hardcore, jazzu, funk i noise, a także satyryczne i cierpkie teksty. W erze, w której punk przekształcił się w metal podążyli we własnym, unikalnym kierunku.

godz. 21.00
Bilet: 25zł

Bio:
Oryginalnemu składowi, w który wchodzili Ralph Spright (gitara, wokal), Larry Boothroyd (bass) i Devon VrMeer (perkusja), udało się zwrócić uwagę pozamainstreamowej publiczności swoim debiutanckim albumem “Voltage and Violets” (Mordam/Konkurrel), wściekłą mieszkanką popsutych rytmów i manieryzmu. Na wydanym w 1988 “Things I Hate To Admit” (Mordam/Konkurrel) zespół ewoluował od spokojnych numerów instrumentalnych do przepełnionych pasją diatryb, komentujących kulturowe miazmaty końca lat 80tych. W sytuacjach koncertowych VF stanowili dobrze naoliwiony mechanizm, zwartą i bezlitosną lawinę synkopowanego natarcia Larrego i Devona oraz oscylujące pomiędzy muzyką a hałasem podejście Ralpha wobec śpiewu i gry na gitarze.



Po odejściu Devona, roadie Victims Family, Tim Solyan zajął stołek perkusisty, zaś wynikający z tej zmiany wydany w 1990 album “White Bread Blues” (Mordam/Konkurrel) był jak przejażdżka kolejką górską przez płonący dom wariatów. Wyprodukowana przez perkusistę No Means No Johna Wrighta płyta ta uczyniła Victims Family headlinerem w Europie i Ameryce Północnej.


Wright zaproszony został także do produkcji “The Germ” (Alternative Tentacles/Konkurrel 1992). Po chwilowym rozpadzie w 1992 zespół powrócił w 1994 płytą “Headache Remedy” (Alternative Tentacles/Konkurrel) oraz wydanym w 1995 koncertowym “Four Great Thrash Songs” (Alternative Tentacles/Konkurrel). Póżniej, po dziesięciu latach działalności i sześciu albumach Victims Family rozpadło się, albo na to tylko wyglądało.

Larry, wraz z pochodzącym z Austin w Teksasie Jasonem Christian powołał do życia Saturn’s Flea Collar i, potrzebując gitarzysty, zaprosił do współpracy Ralpha. Trio to eksplorowało naładowany efektami sci-fi acid punk na siedmiocalowym singlu “Stretch To Activate” (Alternative Tentacles/Konkurrel 1996) oraz pełnometrażowym albumie “Monosyllabic” (Alternative Tentacles/Konkurrel 1997), odbyło trasę po Europie i stanach, a następnie rozpadło się.
SFC zrodziło Hellworms, który to projekt kontynuował misję VF na “Crown Repellent” (Alternative Tentacles/Konkurrel 1998) oraz “Glamorous Drug Proble” 7″ (Very Small Records 1999). Wraz z odejściem perkusisty Joaquina Spengemanna Larry i Ralph zdecydowali się przywrócić do życia nazwę Victims Family w charakterze szyldu, pod którym mogliby grać tak stary, jak i nowy materiał wszystkich swoich trzech zespołów. Po miesiącach falstartów oraz frustrujących przesłuchań kandydatów na perkusistę, David Gleza (ex – My Name) został przyjęty do zespołu i trio rozpoczęło pracę nad nowym materiałem “Apocalicious” (Alternative Tentacles/Konkurrel 2001). Po kilku trasach i split singlu z Fleshies (Alternative Tentacles 2001) Gleza opuścił grupę by powrócić do stanu Washington, skąd pochodził. Sfrustrowani niemożnością utrzymania stabilnego składu, Larry i Ralph rozwiązali zespół. Ralph założył wówczas The Freak Accident, Larry zaś Triclops, w której to grupie udzielali się członkowie Fleshies, Bottles and Skulls oraz Lower 48.

W 2004 przegrupowane Victims Family powróciło na dwa długie koncerty z okazji dwudziestolecia zespołu w Północnej Kalifornii z Tomem Solyanem, na których wystąpiły także inne projekty Larrego i Ralpha: The Freak Accident, MeowMeow and the Meow Meows, Saturn’s Flea Collar i Hellworms. Wydarzenie to rozpoczęło serię sporadycznych ujawnień zespołu w klasycznym składzie z Solyanem na perkusji. Kiedy w 2008 grupa została poproszona przez szefa Saint Rose Records Gerrego Stumbaugha o możliwość reedycji pierwszych trzech, nieosiągalnych już, albumów przez tę wytwórnię, członkowie zespołu zgodzili się, dając takze serię koncertów celem promocji wznowionych wydawnictw. Po wydaniu reedycji “White Bread Blues” (Saint Rose Records 2010) zespół wznowił na dobre granie koncertów, rozpoczynając występem przed No Means No w szacownym Phoenix Theater w Petaluma oraz na 30leciu Alternative Tentacles w Great American Music Hall w San Francisco. Zaproszenie od zespołu Sabot, by zagrać na organizowanym przezeń festiwalu w centrum sztuki w czeskim Taborze, zaowocowało europejską trasą składającą się z 10 koncertów przez 10 dni w kwietniu i maju 2010.