CHEER-ACCIDENT (us) - legenda niezależnego amerykańskiego gitarowego grania (Chicago, Skin Graft Records) po raz pierwszy w Europie i w Polsce na pięciu koncertach.

CHEER-ACCIDENT (us),
HOUDINI (pl),
KREW Z KONTAKTU (pl)

13.04 WROCŁAW – CRK, ul. Jagiellończyka 10c/d
godz. 20.00, bilety 15 pln, http://crk-wro.info

CHEER-ACCIDENT są muzyczną jakością samą w sobie. Zdecydowanie nie podążają wytartymi ścieżkami, po prostu grają swoje po paru latach dostrzegając doganiające ich trendy. Historia nie obeszła się jednak z nimi zbyt łaskawie proponując im miejsce w pobliżu śmietnika. Wytwórnia płytowa Skin Graft bez ceregieli stawia zespół na przegranej pozycji już w pierwszym zdaniu określając ich mianem popychadła („underdog") chicagowskiej sceny. Cheer-Accident można przypisać prekursorstwo wielu zjawisk, które objawiły się światu wraz erupcją z chicagowskiej sceny gitarowej lat 90tych, jak i w szerszym ujęciu o wyprzedzenie całej fali amerykańskiego emo czy indie rocka.
Mimo to zespół musi obejść się smakiem i
etykietką kapeli kultowej co w praktyce oznacza uwielbienie ze strony
muzyków innych zespołów, artystów i niektórych dziennikarzy muzycznych
oraz konkretną abnegację tłumu. Muzyka Cheer-Accident nigdy nie zyskała
rozgłosu tej miary co dokonania chicagowskich „indie-gigantów"
pokroju Trans Am, Tortoise czy Shellac. Nie o rozgłos i miejsce w szeregu
chyba jednak tu chodzi. Cheer-Accident byli tu już dawno i mogliby z
powodzeniem zapytać: „gdzie byliście przez te wszystkie lata i czemu
zajęło wam to tak długo?"

Cheer-Accident wystartowali dosłownie w pierwszych sekundach 1981 roku
podczas burzliwej noworocznej balangi z inicjatywy Jim Drummonda (wokalny
strumień świadomości), Thymme Jonesa (piano), and Mike`a Greenleesa
(bębny). Przez pierwsze 5 lat pozostawali nieformalną, jammującą
10-osobową ekipą redefiniującą nieustannie swoją muzyczną
tożsamość i nie dbającą kompletnie o to czy ktokolwiek, kiedykolwiek
dowie się o ich istnieniu. W tym czasie powstały niezliczone taśmy
produkowane własnym sumptem, z których wydana w 1986 „Life Isn`t Like
That" uchodzi za debiut zespołu. W 1987 roku zespół rozpoczyna
działalność koncertową, a rok później rejestruje pierwszy longplay
"Sever Roots, Tree Dies" jako trio w składzie Jeff Libersher (gitara),
Chris Block (bas) i Thymme Jones (bębny). Album produkuje Phil Bonnet
który wkrótce zostanie czwartym członkiem zespołu i wieloletnim
producentem. W latach 90-tych Cheer-Accident korzystali także z usług
guru noisowego brzmienia Steve`a Albini a ich muzyczne ścieżki
przecięły się m.in. z Jebem Bishopem (Vandermark 5) oraz członkami
zespołów You Fantastic! i The Flying Luttenbachers. Wydając kilkanaście
albumów gościli m.in. w brytyjskiej Neat Records, następnie w
Complacency, Pravda Records i Skin Graft Records.

Cheer-Accident należą do zespołów, które raczej zacierają i
przekraczają granice gatunkowe niż dają się wepchnąć w określoną
szufladkę. Określenia typu indie-prog-rock, czy distorted pop nieznacznie
tylko przybliżają o co chodzi. Szufladkowanie należałoby rozpocząć od
miękkiego lo fi popu a zakończyć na noise`owych kolażach. Albo raczej
wyobrazić sobie co powstałoby z mikstury rockowych szansonistów typu
(nomen omen) Chicago zderzonych z zespołami pokroju U.S. Maple, czy The
Flying Luttenbachers a więc kompanami z ich macierzystej „no
wave`owej" wytwórni Skin Graft Można też ewentualnie wyobrazić sobie
emo band, który nieustannie szydzi z tego jak bardzo jest emo.
Co odróżnia ich od ton innych zespołów, którym można przykleić
wyświechtane dziś etykietki post-punk czy indie rock? Cheer-Accident są
bardziej nieprzewidywalni i bardziej rozrywkowi. Są aestetyczni i
autoironiczni. Ich koncert może się niespodziewanie przerodzić w
anty-muzyczny performance. Pasjonują ich dysonanse, nieparzyste podziały
i rozjeżdżające akordy a mimo to można bezspornie stwierdzić że są
przebojowi. Jeśli jednak po kilku minutach obcowania z ich muzyką
przejdzie wam przez głowę by łatwo zaszufladkować ich jako jeszcze
jeden zespół pop, indie, czy jak tam jeszcze Ch-A skruszą wasz
światopogląd w sekundę inwazją dysonansów, delirycznych dźwięków i
ekscentrycznego poczucia humoru. Sami zastrzegają przewrotnie, że grają
pop, który nie jest ogłupiający. Jest przeraźliwie ogłupiający.
Radiostacje jednak ich raczej nie polubią.

www.cheer-accident.com
http://www.myspace.com/cheeraccident
http://www.myspace.com/wooflon
www.skingraftrecords.com/bandhtmlpages/cheerac.html

Skład
Jeff Libersher: guitar, vocals, trumpet, etc. Todd Rittmann: guitar, drums,
bass, etc. Thymme Jones: drums, vocals, piano, etc.
Dyskografia
 Life Isn't Like That (Cassette) (1986)
 Sever Roots, Tree Dies (Complacency Records, LP, 1988)
 Vasectomy (Cassette) (1989)
 Dumb Ask (1990)
 Babies Shouldn't Smoke (Complacency, 1991)
 The Why Album (Complacency, 1994)
 Not a Food (Pravda Records, 1996)
 Enduring the American Dream (Pravda Records, 1997)
 Trading Balloons (Cassette) (2000)
 Salad Days (Skin Graft Records, 2000)
 Variations On A Goddamn Old Man (2002 and 2005)
 Introducing Lemon (Skin Graft, 2003)
 Gumballhead the Cat (Skin Graft; CD and comic book)
 Younger Than You Are Now: 1981-1984 (2004)
 What Sequel? (Pravda Records, 2006)



HOUDINI (Stargard Szcz. / Poznań – Every Color / Gusstaff Rec.)

HOUDINI - tercet ezoteryczny (od 2007 roku kwartet) powstały 40 km od
miasta portowego na S i 174 km od miasta na P. Trudny do jasnego
sklasyfikowania kierunek rozrywkowy. Muzyka Houdiniego lawiruje pomiędzy
bluesem a country, indie i noise rockiem, po hałaśliwe free w rodzaju
Cpt. Beefheart.

Zespół założyli w 2004 roku Marcin i Rav Piekoszewscy (znani z Sodom,
Filthy Christians) i Chris Sliwa (Saxon) z intencją odskoczni od swoich
głównych bandów (Plum, Woody Alien), dobrej zabawy i tworzenia
gitarowego disco. Pierwszy album "Hello Satan" nagrali z pomocą inżyniera
dźwięku Jacka Buczmy, (który nagrywał takie gwiazdy jak Morbid Angel
czy Michał Bajor), a w wydali w 2007 roku (Every Color / Gusstaff 2007).
Od pewnego czasu skład poszerzył się o gitarę basową, na której gra
były perkusista Michaela Boltona - Michał Marcinkowski, a także szef
znanej poznańskiej restauracji Kisielice oraz uczestnik zespołu
Masturbator.

www.myspace.com/likehoudini
www.pinkpunk.pl


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
KREW Z KONTAKTU [KZK] (tylko we Wrocławiu)
Duet improwizujący między ciszą a hałasem, niekiedy dodający elementy
performance. Wcześniej wraz z Waldemarem Paydą współtworzyli projekt
HUSH (obecnie zawieszony), gdzie improwizacja na wiele źródeł dźwięku
od początku do końca opatrzona była błędem i nigdy nie było wiadomo,
co może się zdarzyć, a wynikiem działań były rozmaite wyziewy
koncertowe wraz z zaproszonymi gośćmi. (m.in. SPASO skrecz - kanał
audytywny; JU-GHAN kontrabas ; matplaneta; PORNOSTAR). W duecie
kontynuowana jest bardziej ekstremalna i przewrotna forma eksperymentu
rozpoczętego już w HUSH. Podstawowe instrumentarium to generator
częstotliwości, radioodbiorniki, elementy perkusyjne; blachy, rury, a
także gitary i inne efekty, które są w zależności od potrzeb
modyfikowane. Nacisk jest jednak położony na elektronikę analogową, a
preferowane jak najprostsze rozwiązania. Celem jest wyzwolenie energii
poprzez dźwięk i inne elementy występu i skupienie jej na odbiorcach, a
jeśli się uda - wciągnięcie ich w interakcje. Reset! poprzez ciszę i
hałaśliwą ekstazę; ale trzeba pamiętać, że nigdy nie wiadomo, co
się może zdarzyć.

www.myspace.com/zkontaktu

Cała trasa:

14.04 POZNAŃ – KISIELICE
15.04 WARSZAWA – AURORA [+ KWADRATOWI]
16.04 GDYNIA – UCHO [+ THE HUB (us)]
17.04 KRAKĂ?W – RE